Je hebt een afgeronde master, een cover en een releasedatum die je liever niet verschuift. De vraag die voor je ligt is niet filosofisch — het is de vraag of je een kaartnummer afgeeft voordat iemand de track heeft gehoord, en wat er over drie jaar met die release gebeurt als jouw situatie is veranderd. "Gratis versus betaald" wordt meestal uitgevochten als een prijsvraag. In werkelijkheid gaat het over wat je nog in handen hebt als het geld stopt.
Deze gids splitst de beslissing op in de onderdelen die daadwerkelijk verschillen, legt het mechanisme achter elk onderdeel uit en eindigt met een checklist die je kunt aflopen voordat je je ergens aan verbindt.
De vier kosten, waarvan er maar één de prijs is
Distributie kent vier afzonderlijke kosten, en diensten alleen op de eerste vergelijken is precies hoe artiesten klem komen te zitten.
- De kosten vooraf. Een bedrag per release, of een jaarabonnement. Dit is het getal in de advertentie.
- De commissie. Een percentage dat van je royalty's wordt afgehaald voordat ze bij jou aankomen, voor altijd, bij elke stream.
- De verlengingsvoorwaarde. Wat waar moet blijven om je catalogus in de winkels te houden.
- De kosten van vertrek. Wat het kost om weg te gaan, en wat je onderweg kwijtraakt.
Een dienst met lage kosten vooraf en een permanente commissie kan over de levensduur van een catalogus veel duurder uitpakken dan een eenmalig bedrag. Een dienst zonder commissie maar met een jaarlijkse verlenging kan je de catalogus zelf kosten als je in een slecht jaar een betaling mist. Reken de release door over vijf jaar, niet over één afrekenmoment.
Abonnementsmodellen en de takedownklok
Het structurele risico van distributie op abonnementsbasis is dat de beschikbaarheid van je muziek vastzit aan een terugkerende betaling. Stop je met betalen — omdat je verhuisd bent naar een ander land, omdat de kaart verlopen is, omdat je achttien maanden uit de muziek stapte — dan kan de release offline gaan.
Er breken dan twee dingen, en geen van beide is vooraf duidelijk.
Het eerste is je streaminggeschiedenis. Een release die wordt teruggetrokken en later opnieuw wordt aangeleverd, komt in de systemen van de winkels doorgaans terug als een nieuw item. Afspeelaantallen, saves, playlisttoevoegingen en het algoritmische signaal dat daarop is gebouwd, reizen niet betrouwbaar mee. Jaren van langzame opbouw kunnen op nul komen te staan.
Het tweede zijn je links. Elke embed, elk artikel, elke QR-code op een poster, elke link in je bio wijst naar een winkel-URL die niet meer werkt. De pagina's van andere mensen kun je niet bijwerken.
Sommige betaalde diensten houden releases live na een gemiste betaling, andere niet, en weer andere doen dat gedurende een respijtperiode. Dit is contracttekst, geen marketingtekst, dus lees de daadwerkelijke voorwaarden en zoek de bepaling op. Kun je die niet vinden, dan is dat voor je planning het antwoord.
Wat "je rechten behouden" wel en niet betekent
Bijna elke distributeur adverteert inmiddels dat je je rechten behoudt. Beschouw dat als een ondergrens, niet als een onderscheidend punt — het is wat de hele categorie doet. De vragen die diensten echt van elkaar scheiden zijn specifieker:
- Is de overeenkomst exclusief, en voor hoe lang?
- Is er een looptijd die je moet uitzitten voordat je kunt vertrekken?
- Wie beheert de ISRC's, en volgen die de opname?
- Zitten er kosten of voorwaarden aan het aanvragen van een takedown of een overdracht?
Het punt van de ISRC is datgene wat artiesten het vaakst verkeerd hebben. Een ISRC identificeert een specifieke opname, niet het nummer en niet de release, en de opbouw van twaalf tekens staat uitgeschreven in de ISRC- en UPC-referentie als je er een met het blote oog wilt controleren. Cruciaal: een ISRC blijft bij de opname als je van distributeur wisselt — je neemt hem mee in plaats van een nieuwe aan te maken, en dat is wat de identiteit van een track, en de rapportage erover, ononderbroken houdt.
Je hebt wél een nieuwe ISRC nodig voor een wezenlijk andere opname: een remix, een edit, een liveversie, een instrumentale versie. Je hebt er geen nodig om dezelfde opname opnieuw uit te brengen. Remastering is het geval dat mensen te breed toepassen — de trigger is creatieve inbreng in de opname, niet routinematig technisch opschonen, dus de meeste remasters houden de oorspronkelijke code.
Inhoudingen die geen commissie zijn
Het geld dat op je rekening binnenkomt kan kleiner zijn dan het geld dat je verdiende, om redenen die niets met het percentage van je distributeur te maken hebben.
De grootste is meestal de Amerikaanse bronbelasting. Zonder W-8BEN in het dossier geldt op royalty's uit Amerikaanse bron de wettelijke inhouding van 30%; een geldig formulier past in plaats daarvan het verdragstarief van jouw land toe, voor zover er überhaupt een verdrag is, en de uitbetalingscalculator laat zien wat dat met een bepaald bedrag doet. Regel 6 van het formulier accepteert een buitenlands fiscaal identificatienummer, dus de meeste artiesten hebben geen Amerikaans ITIN nodig, en het formulier is geldig tot en met de laatste dag van het derde daaropvolgende kalenderjaar.
Overboekingskosten van banken en betaaldienstverleners zijn de andere. Beide zijn kosten van derden, geen aandeel van een distributeur — maar ze veranderen wel wat er daadwerkelijk binnenkomt, dus reken ze mee als je aanbiedingen vergelijkt.
Waar Mazufa staat
Bij Mazufa is uitbrengen gratis: geen uploadkosten, geen abonnement, geen bedrag per release. De commissie is 0% — Mazufa neemt geen percentage van je royalty's. Bankkosten van derden en wettelijke bronbelasting blijven gelden zoals hierboven beschreven; die vallen buiten de invloed van welke distributeur dan ook en zijn geen inhouding van Mazufa.
Mazufa werkt op uitnodiging, en elke volledige aanvraag wordt door een mens beoordeeld. Waar een release naartoe wordt geleverd hangt af van de release, het territorium, de geschiktheid en de actuele ondersteuning door providers, en wordt per release bevestigd vóór levering — zodat je een concreet antwoord krijgt voor jouw plaat in plaats van een marketinggetal. Past dat bij hoe jij werkt, meld je dan hier aan.
Een kanttekening bij wat winkels daadwerkelijk publiceren
Wees, terwijl je diensten vergelijkt, sceptisch over stellige cijfers over de winkels zelf.
Spotify stelt onomwonden dat het geen tarief per stream betaalt: de inkomsten worden gebundeld en verdeeld op basis van streamshare, en verschillen per land volgen uit lokale abonnementsprijzen en advertentietarieven. Geen enkele dienst publiceert een uitbetalingsbedrag per land. Elke distributeur die je er een noemt, noemt een schatting.
Met loudness is het net zo. Spotify publiceert een normalisatiedoel van −14 LUFS geïntegreerd, met een true-peakplafond van −1 dBTP (−2 dBTP als de master luider is dan −14 LUFS). Apple Music, YouTube Music, Amazon Music, TIDAL en Deezer publiceren helemaal geen doelwaarde — de cijfers die je voor hen ziet circuleren, worden breed geciteerd maar niet door die diensten gepubliceerd. Omdat het afspelen genormaliseerd wordt, koop je met te veel limiting vlakheid in plaats van volume. De loudnesschecker meet je master in de browser, zodat je ziet waar je staat.
Checklist voordat je je vastlegt
- Tel de kosten over vijf jaar op: bedrag vooraf plus commissie over realistische inkomsten, niet alleen het bedrag van deze maand.
- Zoek de bepaling die zegt wat er met live releases gebeurt als de betaling stopt. Lees die, ga er niet van uit.
- Bevestig de looptijd, eventuele exclusiviteit en wat vertrekken kost.
- Bevestig dat je je ISRC's behoudt en meeneemt, en hergebruik de bestaande code als je een opname verplaatst.
- Zorg dat er een W-8BEN in het dossier zit voordat je eerste uitbetaling komt, en check het verdragstarief van jouw land.
- Controleer metadata, artwork en loudness vóór levering, niet na een afwijzing — de gratis toolkit draait volledig in je browser en uploadt geen audio.
- Vraag elke dienst schriftelijk om de leveringsbestemmingen die specifiek gelden voor jouw release en territorium.