این اندازهها چیستند و از کجا میآیند
بلندی یکپارچه از ITU-R BS.1770 پیروی میکند: سیگنال با وزندهی K فیلتر میشود، به بلوکهای 400 میلیثانیهای با 75 درصد همپوشانی تقسیم میشود و دو بار گیت میخورد — نخست یک گیت مطلق روی −70 LUFS و سپس یک گیت نسبی 10 واحد پایینتر از میانگین بدون گیت. بلندی کوتاهمدت از پنجرهٔ 3 ثانیهای تعریفشده در EBU Tech 3341 استفاده میکند. گسترهٔ بلندی از EBU Tech 3342 پیروی میکند که گیت نسبی متفاوتی دارد: 20 واحد، نه 10. این تفاوت یک باگ رایج در پیادهسازی است و وقتی اشتباه شود، گسترهٔ بلندی باریکتر از واقع خوانده میشود.
پیک واقعی و اینکه چرا بیشنمونهبرداری اختیاری نیست
مقدار نمونهها موجی را که مبدل میان آنها بازسازی میکند توصیف نمیکند. پیکهایی که فقط میان نمونهها وجود دارند واقعیاند و کدگذارهای با اتلاف آنها را بازسازی میکنند. پیوست 2 استاندارد ITU-R BS.1770 برای اندازهگیری پیک واقعی دستکم 4 برابر بیشنمونهبرداری را الزامی میکند؛ این ابزار 8 برابر به کار میبرد. اگر متر شما فقط پیک نمونه را گزارش کند، دربارهٔ فایل حرف میزند نه دربارهٔ پخش، و اجازه میدهد مستری از آن عبور کند که روی هر سرویسی اعوجاج میگیرد.
PLR و PSR — کارآمدند، اما استاندارد نیستند
نسبت پیک به بلندی یعنی پیک واقعی منهای بلندی یکپارچهٔ کل قطعه. نسبت پیک به بلندی کوتاهمدت یعنی پیک واقعی سنجیدهشده در برابر بلندترین پنجرهٔ 3 ثانیهای، یعنی همان جایی که لیمیتینگ واقعاً گاز میگیرد. هیچکدام از این دو را نه ITU تعریف کرده، نه EBU و نه AES. اینها عرف مسترینگاند و آستانههایی هم که مردم به کار میبرند — زیر 5 واحد یعنی لیمیتینگ سنگین و زیر 3 واحد یعنی لیمیتینگ شدید — از عمل آمدهاند، نه از یک سند. این ابزار هر دو را گزارش میکند و صریح میگوید که عرفاند.
نرمالسازی پخش واقعاً چه میکند
هر سرویس بزرگی محتوای بلند را به سمت یک هدف پایین میآورد و معمولاً محتوای آرام را بالا نمیبرد. مسئلهٔ صادقانه این است که فقط بخشی از آن هدفها منتشر شدهاند. Spotify عدد خود را مستند کرده است. EBU R 128 و توصیهٔ AES برای استریم استانداردهای منتشرشدهاند. اما اعدادی که دربارهٔ سرویسهای دیگر دستبهدست میشوند همهجا تکرار شدهاند و در هیچ منبعی که ما بتوانیم در سرچشمه راستیآزمایی کنیم مستند نشدهاند. جدول این صفحه هر سطر را بر همین اساس علامت میزند، چون عددی قاطع از منبعی راستیآزمایینشدنی بدتر از یک جای خالی صادقانه است.
آزمون کدکی که هیچکس دیگری اجرا نمیکند
کدگذارهای با اتلاف مقدار نمونهها را حفظ نمیکنند. کوانتیزاسیون و فیلتر بازسازی در کدگشا باعث میشوند موج کدگشاییشده بتواند بالاتر از منبع پیک بزند — در مواد پرتراکم معمولاً 0.5 تا 1.5 دسیبل. بنابراین مستری که روی فولاسکیل نشسته باشد پس از کدگذاری کلیپ میکند، هرچند خود فایل هرگز کلیپ نکرده باشد. بیشتر تحلیلگرها این را حدس میزنند. این ابزار صدای شما را واقعاً در مرورگر خودتان به AAC و Opus کدگذاری میکند، دوباره کدگشایی میکند و پیک کدگشاییشده را میسنجد؛ پس عددی که میبینید تخمین نیست، اتفاق افتاده است.
مونو یک تشریفات نیست
همبستگی میان دو کانال به شما میگوید که آنها یکدیگر را تقویت میکنند یا خنثی. اما عددی که اهمیت دارد میزان سطحی است که هنگام جمعشدن میکس واقعاً از دست میدهید، و این ابزار بهجای استنتاج از همبستگی، مستقیم همان را میسنجد. بلندگوی گوشی، اسپیکر هوشمند، پخش روی لپتاپ و بیشتر سیستمهای کلاب به مونو یا چیزی نزدیک به آن جمع میکنند؛ پس میکس عریضی که در جمع چند دسیبل از دست میدهد، آن را پیش چشم بیشتر مخاطبان از دست میدهد.